Bouwvak -> eenzaam
Ach, hoe kon ik klagen.
Waarom gingen Ann en Patt altijd in de bouwvak op vakantie?
Was ik net terug van vakantie, was er niemand om mijn vakantieverhalen mee te delen.
“Hilde, ik heb niemand om mee te spelen.
Ik ben eenzaam en alleen.”
Jeetje Min, in de afgelopen drie weken heb je ze ook geen tel gemist.
Zat je ook lekker voor de tent.
Las je een boek, speelde je een kaartspel.
En elke ochtend kocht je, zonder zeuren, het brood.
Al na een paar dagen zeuren sprak mijn moeder de woorden waar ik nu na elke vakantie aan denk.
O, ik zal blij zijn als straks de scholen weer beginnen en alles weer gewoon is.
Nou , ja , zover je in dit huishouden over gewoon kan spreken.
Want tja alles wat zij voorstelde was niet goed of het deugde niet:
Ach zei Hilde dan, dan ruim je je kamer op.
Laat de hond maar eens lekker lang uit.
Ga met je broer daar en daar naar toe.
Nee, dat waren allemaal geen activiteiten waar ik naar uitkeek.
Soms kwam ik er niet onderuit.
“Min, als je nu niet snel wat gaat doen, dan pak ik je bij kop en kont”.
Tegenwoordig ben ik heel blij en trots op mijn ouders en hun (in mijn jeugdige ogen) vreemde gewoontes. Het zijn inspiratiebronnen voor verhalen, woorden en rake zinnen.
21 July 2011 at 20:14
En voor de invalshoek, een hele leuke deze keer, met woorden waar ik wel wat mee kan… Leuk he terug kijken en dan door hebben dat ze het zo gek nog niet deden…
21 July 2011 at 21:10
Zó herkenbaar die uitspraken van je moeder ,ik heb ze óók gehoord !
Het is de reden geweest dat ik nóóit die kreet heb geslaakt tegen mijn kinderen ,ik vond het héérlijk als de kinderen vakantie hadden !
21 July 2011 at 21:59
Min ben zelf vanavond teruggekomen van paar daagjes weg,
Zo zie je Min dat het mamagement toch ooit goed van pas komt.
In het weekend probeer ik weer tjd te krijgen om te schrijven.Dan ga ik er echt voor zitten.
Groetjes ,Ria
24 July 2011 at 13:45
Wat herkenbaar!. Zijn alle ouders dan hetzelfde? En wij als ouders dus ook? Toch maar eens bij mezelf te rade gaan… Of komt het omdat ik niet te genieten was als alle vriendjes buiten van de aardbodem verdwenen schenen te zijn.
25 July 2011 at 09:06
hoi Meermin
mijn eenzaam staat op http://smijling.web-log.nl
tot schrijf s
26 July 2011 at 00:13
Die van kop en kont ken ik van mijn vader. Hij kon dat zo enorm dreigend zeggen. Tegenwoordig droom ik daar niet meer van.
30 July 2011 at 22:16
Daar zitten een hoop voor mij herkenbare punten in (zoals het brood halen, voor – of als het weer daar om vroeg in – de tent een boek lezen). Mooi stukje nostalgie met tevens een waarheid die nog steeds geldt: de verzuchting van ouders dat het maar afgelopen mag zijn als de vakantie eenmaal wat langer duurt.