Vakantiehuis -> gevoel
Mijn grootouders Cees en Saar woonden in Amsterdam op een bovenwoning.
Het verzoek was altijd om zo zachtjes mogelijk te doen om de onderbuurvrouw niet te ontrieven.
Als er daar namelijk sprake van was pakte ze haar bezem en mepte met de steel daarvan tegen haar plafond.
Ben toch heel benieuwd wat die onderbuurvrouw deed als mijn grootouders weer eens van gekissebis naar ruzie gingen waarbij het servies sneuvelde.
Maar goed mijn grootouders zijn wel tot hun dood bij elkaar gebleven, dus wie weet was dat het geheim van hun huwelijk.
Ze hadden op die bovenwoning een klein balkonnetje en buiten was er gelukkig wel een speelveldje, maar ik snap nu dat mijn grootouders graag voor onze huisdieren zorgden in onze vakanties.
Ons hoekhuis met tuin werd voor hun gevoel hun vakantiehuis.
Medio jaren tachtig besloten mijn grootouders toch de stad waar ze geboren en getogen waren als hun woonplaats weer eens te verlaten.
Ze gingen in Almere wonen, in een huis met een tuintje.
Voor ons gevoel gingen ze permanent in een vakantiehuis wonen.
Op dat gevoel waren we blijkbaar jaloers.
Want zowel mijn ouders, als Juan en ik hebben tijdelijk in een vakantiehuis gewoond om een periode te overbruggen waarin er (nog even) geen woonruimte beschikbaar was.
En vandaag de dag wonen mijn ouders zelfs permanent in een huis dat ook als tweede of vakantiehuis kan dienen.
Blijkbaar geeft dat toch niet (meer) het ultieme vakantiegevoel, Sjoerd en Hilde zijn al sinds 1 mei op vakantie 
17 August 2011 at 10:27
Ik kan me voorstellen dat je niet meer het echte vakantiegevoel krijgt als de dagen gewoon hetzelfde blijven. Ik heb daar zelf ook wat moeite mee: in de WAO heb ik bijna altijd de tijd aan mijzelf en dat maakt het zelfs moeilijk om als je echt ergens anders bent dat echte vakantiegevoel van vroeger weer te krijgen. Het is gewoon weliswaar elders maar toch in de basis meer van hetzelfde. Dus moet ik zorgen voor genoeg afwijking van mijn normale dagelijkse gangetje om het nog echt als vakantie te ervaren.
17 August 2011 at 12:04
Heerlijk toch, ik was van plan 4 jaar geleden een ruime stacaravan/bungalow te kopen, hij stond op dubbele grond, dus met flinke tuin erbij, helaas kreeg ik het geld niet rond… anders had ik ook dat vakantiegevoel kunnen vastgrijpen, om nimmer meer los te laten… Mooi hoor, en moet er eigenlijk niet aan denken, dat onderburen gelijk moeilijk gaan doen, bij een beetje lawaai…
18 August 2011 at 14:19
Ik heb niets met vakantie en alles dat daarmee te maken heeft, ik ken het niet en ik mis het niet…
21 August 2011 at 15:45
Ik woon nu ongeveer 13 jaar in een huis wat ik zie en beleef als een vakantiewoning en geniet daar iedere minuut van de dag van.
Het probleem is echter dat ik mijn vakantiegeld aan een tuinman moet uitgeven die daarvan op vakantie gaat.
23 August 2011 at 13:28
Ik heb ook vaak een vakantiegevoel, als ik in Belgie aankom en als ik weer in mijn eigen huis ben. Maar de tegenhanger ervan is, dat ik me ook vaak een beetje ontheemd voel. Nergens meer helemaal thuis zeg maar. Als men zich volledig aan zo’n gevoel overgeeft, wordt men snel oud. Daarom zeg ik tegen mezelf: Plato, je logeert op beide adressen maar de intercity van en naar Maastricht is je werkelijke thuis.